Rozdział 9.

~oczami Sophie~

Obudziłam się w białym, mocno oświetlonym pomieszczeniu. Ledwo co mogłam otworzyć oczy, wszystko było tak okropnie rażące, że w mojej głowie aż pulsowało. Zerknęłam kątem oka na boki i starałam rozpoznać się rozmazane postacie, siedzące koło łóżka.

-Harry? - mruknęłam cicho, na co usłyszałam cichą odpowiedź twierdzącą. Starałam się usiąść, ale przeszkodził mi w tym porażający ból na dole pleców i bezwładnie opadłam z powrotem na twarde łóżko.

-Gdzie jestem? - szepnęłam cicho, nie mając siły na cokolwiek.

-W szpitalu. - odezwał się Louis. I w tym momencie zaczęłam przypominać sobie momenty ostatnich godzin, dni... albo miesięcy. Autobus, skrzyżowanie, ból... 

-Ile już tu leżę? 

-Na szczęście dopiero drugi dzień. 

-DOP... dopiero? - próbowałam krzyknąć. 

-Tak, dopiero..

-A gdzie Kate? Co się z nią dzieje? Czy ona.. czy ona, no wiecie... 

-Nie, nie martw się, żyje. Leży na tamtym łóżku.

-A jest przytomna?

-Noo boo.. wiesz... ja idę przynieść coś do żarcia. - wykręcił się Lou. Spojrzałam już dość trzeźwo na Harr'ego i ze łzami w oczach zapytałam:

-Styles, powiedz mi, co jest..?!

-Bo.. Tylko obiecaj nie płakać. 

-Postaram się.. - szepnęłam powstrzymując słone kropelki napływające mi do oczu z każdą sekundą.

-Jest w śpiące klinicznej. Było z nią źle. 

-Jak bardzo?

-Złamane kości, krwotok wewnętrzny... - zaczął wymieniać mój towarzysz, a ja płakałam coraz bardziej i bardzie.

-Chciałbym Cię jakoś pocieszyć, ale nie wiem jak.. - posmutniał loczek.

-Uśmiechnij się. - powiedziałam.

-Co? - zdziwił się. 

-Uśmiechnij się. - powiedziałam pewniej i głośniej. - Jak Ty się uśmiechniesz to i ja. - Chłopak wykonał moją prośbę, a ja zrobiłam to samo. Siedzieliśmy tak wpatrzeni w siebie jak w obrazek, kiedy Harry przerwał ciszę:

-Wytłumaczysz mi czemu spotkała mnie taka przyjemność?

-Jaka? - zdziwiłam się.

-Taka, że jak ja się uśmiecham to ty również.

-Bo... bo... ładna dziś pogoda, prawda? - zmieniłam szybko temat. To nie mogło się dziać teraz, nie mógł się dowiedzieć o tym jak bardzo mi się podoba, jak bardzo kocham jego loki, zielone oczy, dołeczki w policzkach... 

-Nie chcesz mówić to nie mów. - zaśmiał się smutno. 

-Hazz, nie o to chodzi. - wplotłam ręce w jego piękne włosy - Chodzi o to, że nie chcę aby to wszystko się tak szybko skończyło, chodzi o to, że nie chcę tego bólu i cierpienia jeśli ty... - wzięłam duży wdech. - Jeśli ty nie odwzajemniasz moich uczuć...

~Zielonymi oczami~

 Leżała na tym smętnym łóżku, w tym absurdalnie białym pokoju i patrzyła się we mnie oczami pełnymi szczęścia i smutku jednocześnie. Dzięki Gemmie potrafiłem myśleć jak kobieta, odczuwać jej emocje. Ale przy Sophie te wszystkie umiejętności znikały. Nie to co ze Swiftówną - wyraźnie poznawałem to obrzydzenie gdy całowaliśmy się podczas sylwestra, a zresztą ta nienawiść była odczuwalna po obu stronach. Odgoniłem od siebie te wspomnienia i wsłuchałem się w głos chorej.

--Hazz, nie o to chodzi. - poczułem jak jej delikatne dłonie dotykają moich loków - Chodzi o to, że nie chcę aby to wszystko się tak szybko skończyło, chodzi o to, że nie chcę tego bólu i cierpienia jeśli ty... Jeśli ty nie odwzajemniasz moich uczuć... - te słowa dały mi wyraźny znak i potwierdzenie na jakiekolwiek uczucie do dziewczyny. - Co masz na myśli?

-Kocham Cię.. - szepnęła prawie niesłyszalnie. -Kocham Cię Harry, i to cholernie. - Wpiłem się w jej delikatne, blade od choroby i bólu usta. Nie obchodziło mnie to czy ktokolwiek jest w pokoju, teraz byłem tylko ja i ona. Teraz była tylko Sophie, a dla mnie - cały świat. Przerwaliśmy pocałunek i patrzyliśmy na siebie z radością i miłością. Nasz oczekiwany przeze mnie od 4 dni moment przerwał Niall. 

-Zakochańce. - powiedział ze łzami w oczach i podbiegł do łóżka obok mojej księżniczki. 

~oczami Horana~

Nie mogłem patrzeć na tą smutną, grobową minę Kate. Jej blada cera była przerażająca, a podkreślały ją brązowe włosy opadające delikatnie na jej ramiona. Była taka biedna, tak bardzo chciałem ją przytulić, pocałować, powiedzieć jej jak mocno ją kocham i usłyszeć to samo. Jestem uczuciowy, to prawda, ale teraz - bałem się. Jej roześmiana twarz w każdym momencie mogła zamienić się na tą - smutną i przygnębiającą.

Mojego doła powiększył jeszcze widok Sophie i Harolda. Ona nareszcie się obudziła i wyglądało, że powiedzieli sobie swoje uczucia, które na ich szczęście były zgodne. Wbiegłem do sali, ze łzami oczach, kórych nie chciałam pokazywać przyjaciołom, dlatego podpełzłem od razu do łóżka brunetki w śpiączce. Przytulałem się do niej, szeptałem jej do ucha czułe słówka, aż w końcu wstałem i krzyknąłem ile sił w płucach jak bardzo ją kocham. Loczek i jego dziewczyna patrzyli się na mnie z uśmiechem, a mi leciały łzy. Razem z zielonookim zostaliśmy w szpitalu, aby z samego rana udać się do lekarza i zapytać się o stan zdrowia naszych ukochanych, ale takich odpowiedzi, jakie usłyszeliśmy, nigdy się nie spodziewaliśmy. 

_________________________________________________________________________________

Nalesnikuu mój drogi. Mówisz - masz. Jest kolejny rozdział, mam nadzieję, że bardziej emocjonujący i ciekawszy niż poprzedni. Dostałam nagłego ataku weny, i cóż... jak można było tego nie wykorzystać! Dziękuję za to, że jesteście. Kocham Was i pamiętać - CZYTASZ = KOMENTUJESZ !! :) //Niazza