Rozdział 19. "No proszę, proszę, w damskim bokserze obudził się duch żalu i współczucia?"

~Sophie~

-Kto to był?! - potrząsał mną nerwowo Harry. - Kto Ci groził, do cholery?!
-Nikt. - szepnęłam cicho. Wzrok miałam spuszczony w dół, a włosy niechlujnie opadały na bladą twarz. W rękach trzymałam łańcuszek, który dostałam od NIEGO i nieustannie go obracałam. - Nikt... - powtórzyłam i potrząsnęłam głową w celu usunięcia z niej rozmowy z ostatnich minut.
-Sophie, kochanie, wiesz, że chcę dobrze. - Styles usiadł obok mnie i szybko oraz mocno mnie objął. Podniosłam twarz do góry.
-Wiem. Tylko, że nie wiem czy jestem gotowa do tego wracać.
~Kate~
Mieliście tak, że złość, ból i cierpienie rozpierały was od środka? Albo, że gdy zrobiliście jeden mały krok podłoga zaczęła się pod Wami ponownie zapadać? Ja nie. Aż do czasu gdy poznałam Nialla. To straszne jak jedna osoba może zmienić Wasze życie. Najpierw tęcza, potem deszczyk, burza, a potem...
-NIE!! - krzyczałam wbijając w skórę paznokcie. - NIE MYŚL O TYM! - dławiłam się własnymi łzami.
-Co jest do jasnej...?! - wbiegł do pokoju Horan. Zaraz za nim pojawiła się reszta zespołu. No świetnie, przecież tylko ich tutaj brakowało. Niech widzą mnie w takim stanie, pewnie. -Kate? - jego głos zadrżał widząc mnie siedzącą na łóżku, bladą jak trup, wbijającą sobie paznokcie w posiniaczone ręce.

-Proszę, proszę, w damskim bokserze obudził się duch żalu i współczucia? - prychnął Zayn.
-Zamknąć się tam. - warknął Liam i odsunął od siebie mulata i irlandczyka niemalże skaczących sobie do gardeł.
-Wszystko ok? - zapytał się mnie z grymasem na twarzy Louis. Nie lubił mnie. Zresztą jak wszyscy. Przecież ten tekst był wymuszony, a grymas oddaje prawdziwe myśli...
-Tak, debilu, na pewno jest ok! Wszystko na to wskazuje! - zdenerwował się Malik.
-Zayn, przestań. - zzałkałam cicho widząc jak chłopcy się kłócą. Przeze mnie. Bo przez kogo innego? Zamknęłam oczy i spróbowałam policzyć do trzech, w nadziei, że to tylko kolejny, głupi koszmar. Dotyk czyjejś dłoni niestety uświadomił mi, że to smutna rzeczywistość. Rozejrzałam się po pokoju szukając chłopców.
-Poszli. - usłyszałam głos... Nialla! To on głaskał mnie po włosach.
-Nie wierzę. Nie mogli mnie zostawić po tym. - wskazałam na mocno czerwony policzek. Zauważyłam jak ręka blondyna odrywa się od białej ramy łóżka i wędruje na obolałe miejsce. Dotykając "plamy" na twarzy przypomniał mi moment w parku. Pierwsze uderzenie, drugie, trzecie...
-Zabierz ją. - strąciłam dłoń z twarzy. Chłopak nic nie powiedział, tylko przypatrywał mi się z zaciekawieniem. Tak bardzo się go bałam...
 

~Harry~

Obserwowałem długie palce Sophie bawiące się wisiorkami na złotym łańcuszku. Zauważyłem, że nigdy się z nim nie rozstawała. Widziałem jak otwierała buzię by coś powiedzieć, lecz ostatecznie się powstrzymywała. Westchnąłem przeciągle, zdając sobie sprawę, że dziewczyna rzeczywiście nie chce o tym rozmawiać.
-Jaki film oglądamy? - opadłem na poduszki próbując zmienić temat.
-Może "The Notebook"* ? - blondynka uśmiechnęła się smutno.
-Znam to na pamięć. - burknąłem.
-Ale... myślałam, że to twój ulubiony film i...
-Tak, ale teraz mam ochotę na coś innego!
-Nie podnoś na mnie głosu!! - Soph skuliła się pod wpływem mojego donośnego głosu odbijającego się dźwięcznym echem od ścian. Nawet nie wiedziałem na kogo byłem wściekły. Na siebie? Na nią? Na NIEGO? -To nie moja wina, że ten temat jest dla mnie ciągle zbyt trudny...
-Masz rację kochanie. - przytuliłem dziewczynę. - Ale zrozum, że wyczuwam coś złego, a chcę Ciebie bronić. Tylko jak mam to zrobić nie znając winowajcy?
__________________________________________________________________________________
HEJ!
Rozdział 19 za nami!
Jak Wam się podoba? Ja osobiście zaczynam wątpić w sens tej historii i już się pogubiłam, ale mam nadzieję, że jednak będziecie tak samo komentować, czytać jak wcześniej.
KOCHAM WAS I PAMIĘTAJ - CZYTASZ = KOMENTUJESZ!!!! // Niazza