Rozdział 11.

-No więc, słucham. - założyłam ręce na piersi i oczekiwałam na jakikolwiek dźwięk z ich ust.
-Bo my z tatą...
-No powiecie, czy będziecie tak się ze mną jeszcze trochę bawili? - zapytałam poddenerwowana samą myślą na nową informację.
-Bo my z tatą musimy wyjechać. Sprawy służbowe, mam nadzieję, że rozumiesz kochanie. - uśmiechnęła się delikatnie kobieta.
-Na ile? - zapytałam cała się trzęsąc. 
-Nie wiadomo. - tym razem odezwał się ojciec. - Ale raczej zapowiada się długi wyjazd. - Nie mogłam w to uwierzyć. Niby to nic, prawda? Niby tylko wyjazd rodziców, tak? Dla mnie to za nadto. Moi rodzice - wiecznie zapracowane osoby, które rzadko kiedy znajdą czas na rozmowę ze swoją córką - teraz oznajmiają, że wyjeżdżają na dosyć długo. Mówią, że jestem dorosła, samodzielna, dam radę. A jednak - nie dam rady bez mamy i taty. 
-Wszystko ok? - spojrzał na mnie z troską Niall. Zdziwiłam się jego reakcją, przecież powinnam być dla niego nikim. 
-Nie bardzo. - przyznałam. - Czuję się, jakby mój cały świat się zawalił, za bardzo kocham moich rodziców, żeby żyć bez nich, poza tym boję się, nie chcę mieszkać sama, to wszystko, to mnie przerasta. 
-Ale uspokój się! - odetchnęła opanowana mama. - Czy naprawdę chłopcy nic Ci nie mówili? - pokiwałam tylko przecząco głową, po czym z ust mojego taty wydobyło się westchnienie. 
-Niall, Harry, to była Wasza działka. - zwrócił się do chłopców. Oni tylko usiedli obok mnie z grymasami i narzekali:
-To miała być niespodzianka! - drapał się po głowie Niall. 
-Tak, miała... - potakiwał mu Harry, a ja patrzyłam na nich ze zdziwieniem. 
-Czy ktoś mi tutaj, do cholery, może powiedzieć co się dzieje?! - krzyknęłam. Cała sala jednak wypełniła się uśmiechami, a blondyn szepnął mi na ucho: 
-Niespodzianka niespodzianką będzie. - wygodniej ułożyłam się ze zrezygnowaniem w łóżku. 
-Coś jeszcze macie mi do powiedzenia? - spojrzałam na nich. Odpowiedzi nie było, co przyjęłam za 'nie' i powróciłam do normalnej rozmowy z rodzicami. 

*kilka godzin potem*

Chwila pożegnania szpitalnego była dla mnie chwilą pożegnania ze łzami. W końcu moi rodzice wyjeżdżają, nie wiadomo na ile, nie wiadomo gdzie, nie interesowałam się tym. Jedyne czego wtedy pragnęłam to ich powrotu, pomimo tego, że nawet nie wyjechali. 

-Pa kochanie. - przytulała mnie do siebie po raz setny dzisiejszego popołudnia mama, sprawiając tym samym, że jej koszulka była cała w mych łzach. -Nie płacz, przecież będziemy pisali, a w końcu wrócimy! - próbowała być silna, jednak w jej oczach dostrzegałam wodę. Następnie przyszedł czas na tatę. Moment był równie wzruszający i nie chciany jak i ten maminy. 

-Skarbie, wszystko ok? - zerknął mnie Niall, gdy ledwo trzymając się na nogach, machałam ręką za oddalającymi się rodzicami.

-Tak, mniej więcej tak. - starłam z policzka ostatnie łzy i wtuliłam się w żarłoka. -Dziękuję Ci.

-Za co? - zdziwił się lekko, ale odwzajemnił uścisk. 

-Za to, że jesteś. - spojrzałam mu w oczy. - Za to, że pomagasz. - przybliżyłam się. -Za to, że mam kogo kochać. - musnęłam jego usta moimi i odwróciłam się zawstydzona. Wyszeptałam jedynie "przepraszam" i zagrzebałam twarz w rękach.
-Kotku, nic się nie stało. - poczułam jego ręce na mojej twarzy. Słyszałam jak robi kroki, a potem klęka przede mną, a za chwilę odsłonił moją zapłakaną mordkę. - Nic się nie stało, bo ja tego cholernie chciałem....
______________________________________________________________
No i jak? Rozdział 11 już za nami. Taak, wiem, kolejny krótki, bezsensowny wytwór Niazzy, ale chyba trzeba coś wrzucać prawda? Nie gniewajcie się <3 Jak po urodzinach Hazzy? Czekam na komentarze, bo PAMIĘTAJ, CZYTASZ = KOMENTUJESZ. //Niazza